F
Fe
Fea
Fear
Fearl
Fearle
Fearles
Fearless
Fearless T
Fearless Te
Fearless Teq
Fearless Teq U
Fearless Teq Un
Fearless Teq Und
Fearless Teq Unde
Fearless Teq Under
Fearless Teq Underg
Fearless Teq Undergr
Fearless Teq Undergro
Fearless Teq Undergrou
Fearless Teq Undergroun
FearlesS Teq Underground
Fearless Teq Underground !! B e w a r e! For The Unstoppable - Unbelievable - Unbeatable-Union
Vertaald door: Marenubium, Rinske, Patries en Scrivs. - Controle Marenubium, Suurtje en Teq -
Ik laat me niet aan hem opdringen, anders staat ze een teleurstelling te wachten.
Nou, ik denk, als zij...
Degene van de fiscus die,
Billy Graham lastigvalt, is Rosenberg.
Hij moet weg.
Het kan me niet schelen hoe.
Hij ging naar de televisie.
Ik niet. Ik heb Conally al de opdracht gegeven,
dat we achter de Chandlers aangaan,
iedereen individueel, collectief,
we gaan ze deze week uitmelken.
Elk van die klootzakken.
Hiermee kunnen we Teddy terugpakken.
Ja.
Of de hele Kennedy clan.
Ik zou dit aan Colson willen overlaten.
En wij zullen er naar handelen.
Een omstreden dag in de politiek.
Een man is gearresteerd terwijl hij afluisterapparatuur plaatste in,
het kantoor van de Democratisch Nationale Commissie te Washington.
Hij bleek een werknemer te zijn,
bij President Richard Nixon's Commissie voor de herverkiezingscampagne.
Hij is één van de vijf die gisteren op heterdaad betrapt en gearresteerd is,
in het hoofdkantoor van de Democratisch Nationale Commissie,
in Washington.
En raad eens wat hij nog meer is.
Een adviseur van President Richard Nixon's,
Commissie voor de verkiezingscampagne.
De rechtszaak ging vandaag van start in de federale rechtbank,
voor de vijf indringers die inbraken,
in de hoofdkantoren van de Democratisch Nationale partij.
Camera draait.
John Dean, ex-raadgever van het Witte Huis, verklaarde vandaag,
dat President Nixon afwist van de Watergate doofpot.
Op een gegeven ogenblik tijdens het gesprek,
herinner ik me dat de President mij zei,
een lijst bij te houden van de journalisten die het ons lastig maakten.
Want na de verkiezingen zouden wij het hen lastig maken.
Dean las een 245-pagina lange verklaring voor,
een president beschrijvend, die snel woedend werd,
over oorlog-protesten en politieke tegenstanders.
Hij beschreef uiteenlopende strafbare feiten,
inclusief het afluisteren van correspondenten,
een plan van Charles Colson om het Brookings Instituut,
plat te branden en te bestelen,
en het bespioneren van Senator Kennedy en andere Democraten.
Het misbruik van macht is de kern van tirannie.
En bedenkt u eens, alstublieft,
wat hiervan de beangstigende gevolgen kunnen zijn voor een vrije samenleving.
De President accepteerde vandaag de aftreding van 3 van zijn assistenten.
Weg is H.R. Haldeman, Secretaris-generaal.
Ook afgetreden is John Ehrlichman.
Ehrlichman was een belangrijk raadsman.
Goedemorgen. Het Hooggerechtshof,
heeft net uitspraak gedaan over de controversiële tapes,
en hier is Carl Stern, die het vonnis in handen heeft.
Het is een unaniem besluit, Doug, acht tegen nul.
Opperrechter Rehnquist nam geen deel aan het bevel,
dat de President van de Verenigde Staten de tapes vrij moet geven.
Het is een acht tegen nul unanieme beslissing.
Een medewerker van het Witte huis vertelde NBC Nieuws vandaag,
dat afzetting van de President,
door het voltallige Huis van Afgevaardigden, nu een virtuele zekerheid is.
Dit zijn, zonder enige twijfel,
de laatste uren van het 37e presidentschap van de Verenigde Staten.
Dit is inderdaad een historische dag,
de eerste keer dat een President aftreedt,
in bijna 200 jaar historie.
U ziet het Witte Huis, en in het Witte Huis,
zal over een paar ogenblikken,
President Nixon voor het volk verschijnen,
misschien voor de laatste keer als President van de Verenigde Staten.
Nog 15 seconden, Mr. President.
Oké, dat is vijf, vier, drie...
Goedenavond. Dit is de 37e keer dat,
ik tot u heb gesproken vanuit dit kantoor.
Waar al veel besluiten zijn genomen,
die de historie van onze natie hebben vormgegeven.
Ik weet nog precies waar ik was.
Mijn vader belde. De telefoon ging over, mijn vader belde op, en hij zei,
"Doe direct de tv aan. Richard Nixon gaat ten onder".
Ik was thuis met vrienden, en we keken televisie.
We bleven op, en zoals iedereen, zat ik nachtenlang vastgeplakt,
aan de Beperkte en Gerechtelijke commissiezittingen.
En eindelijk, liep het hierop uit.
Om die reden, treedt het presidentschap af per ingang van morgenmiddag.
Maar in plaats van de voldoening die ik dacht te voelen,
werd ik bozer en bozer,
want er was geen schuldbekentenis.
Er was geen verontschuldiging.
Wat ik niet wist, was,
dat ik op een dag deel zou uitmaken van het team,
dat probeerde die verontschuldiging los te krijgen.
Aftreden voordat mijn termijn is beëindigd,
is afschuwelijk voor elke vezel in mijn lijf.
Ik ben nooit een opgever geweest.
En dat dit team geleid zou worden,
door de meest onwaarschijnlijke Witte Ridder,
een man zonder enige politieke overtuiging dan ook,
een man die, zover ik weet, nog nooit in zijn hele leven gestemd heeft.
Maar hij was een man die een grote voorsprong had op de rest van ons.
Hij begreep televisie.
En dan nu, de gastheer van Frost Over Australië,
Mr. David Frost!
Dank u.
Hallo. Goedenavond.
En met alle ogen van de wereld gericht op het Witte Huis,
hebben hier in Australië dieven ingebroken bij,
een vleesfabriek in Brisbane,
en een ton varkensworstjes gestolen.
De politie van Queensland is op zoek naar mannen in een lange, smalle vluchtauto.
Nu, mijn eerste gast van vanavond.
Wij, van het Nixon kamp,
wisten eigenlijk niet veel over David Frost,
behalve dat hij een Britse talkshow presentator was,
met nogal een playboy reputatie.
Hier in de VS heeft zijn talkshow wat onderscheidingen gewonnen,
maar hij kreeg weinig steun, en de show werd afgewezen door de omroep.
Hij is er uiteindelijk mee naar Australië gegaan,
waar hij geloof ik was, toen de President aftrad.
De gast voor volgende week zal Evonne Goolagong zijn.
Tot dan. Met Gods zegen.
Geweldige show, David. - Dank je, Noah.
Kom dit eens zien.
Nixon verlaat het Witte Huis.
Een sombere dag voor Richard Nixon, die al eerder volksmenigtes trok,
naar de grote Ellips van het Witte Huis.
Wat, is dit live? - Ja.
Maar dat ging om overwinningen. Dat is nu niet zo.
Hoe laat is het in Washington?
Negen uur 's morgens.
Waarom wachtte hij niet?
Het is 6 uur 's morgens aan de West Kust.
Zijn halve publiek ligt nog te slapen.
Oké mannen, we gaan de set afbreken.
Zijn getuigen van de meest trieste dag uit het leven van Richard Nixon,
zijn laatste momenten als President van de Verenigde Staten,
een moment als geen ander in de historie van dit land.
Richard Nixon, die nu terugvalt,
vanuit de macht van het presidentschap,
naar een vorm van verbanning in Californië.
Zoek de kijkcijfers hiervan op, wil je? Wereldwijd.
Ik herinner me zijn gezicht.
Starend uit het raam.
Onder hem juichte en gnuifde een liberaal Amerika.
Hippies, dienstweigeraars, artiesten,
dezelfde mensen die me met de nek aankeken toen ik terugkwam uit Vietnam.
Ze waren van Richard Nixon af, hun boeman.
Wat was zo belangrijk dat het niet kon wachten, en per se vandaag moet?
Ik kreeg een idee, John, een nogal gewaagd idee voor een interview.
Fish and chips, alstublieft.
En opeens...Ach, het is te laat nu. Het is al in werking gezet.
Ik heb zijn mensen gebeld.
Bonen, erwten en lam, alstublieft.
En een voorstel gedaan.
Nu, als het onderwerp nou eens ja zal zeggen,
hij is nogal een grote vis, die in lastige wateren rondzwemt.
Dus het behoeft geen uitleg, dat ik een goede vriend,
en de beste producer die ik ken, aan mijn zijde wil hebben.
Wie is het?
Richard Nixon.
Richard Nixon?
Nou ja, kijk niet zo.
Hoe moet ik dan kijken?
Ik heb gisteravond je interview met de Bee Gees gekeken.
Waren ze niet geweldig?
Kom nou, John, we hebben al eerder politieke interviews afgenomen.
Dus, oké, wat voor soort interview?
Een volledig, uitgebreide terugblik op zijn leven, en zijn presidentschap.
En? - En wat?
Kom op, David. Het enige wat iedereen zal interesseren,
over Richard Nixon, is een bekentenis.
Een uitgebreide, onomwonden bekentenis. - Nou, die krijgen we ook wel.
Van Richard Nixon? - Kom nou, John.
Denk eens aan de kijkcijfers.
Weet je hoeveel mensen keken naar zijn laatste toespraak vanuit het Witte Huis?
Vier honderd miljoen.
Maar uiteindelijk hoorde David niets.
En vlak na de aankomst in Californië,
werd Nixon met spoed opgenomen met een acute aderontsteking.
Volgens mij was het omstreeks die periode, dat Gerald Ford,
die nu de nieuwe president was en wanhopig van Watergate af wilde,
Nixon een onbeperkt, onherroepelijk en absoluut pardon verleende.
Om die reden, verleen ik, Gerald R. Ford,
President van de Verenigde Staten,
onder toeziend oog van alle aanwezigen,
een onbeperkt, onherroepelijk en absoluut pardon,
aan Richard Nixon, betreffende alle misdaden jegens de Verenigde Staten.
Het betekende dat de man, die de grootste misdaad had gepleegd,
in historisch politiek Amerika, hiervoor nooit berecht kon worden.
Alsof hij via het achterdeurtje weggeslopen was.
Een publiek opinie onderzoek toont aan,
dat de meerderheid het niet eens is met het verleende pardon aan Richard Nixon.
In een telegram uit Virginia stond: "Roosevelt had zijn Nieuwe Deal,
Truman had zijn Redelijke Deal, nu heeft Ford zijn Bedriegelijke deal".
Er was geen sprake van een deal.
Ik denk niet dat de waarheid ooit naar boven zal komen.
Het Amerikaanse volk wil de waarheid weten,
maar ik denk niet dat het nu ooit nog bekend zal worden.
Hoe willen we de academische protesten aanspreken?
Willen we wat quotes aanhalen,
uit de "stand up and be counted" toespraak uit 1970?
Meneer? - Misschien doen we er beter aan.
de gehele Lincoln Memorial memo te gebruiken.
Voeg gewoon dat hele ding in.
Mr. President, Swifty Lazar is er.
Oké. Nee, blijf maar.
Dit zal je leuk vinden.
Dit is mijn literair agent uit Hollywood.
Met smetvrees.
Mr. President, goed om u te zien. - Leuk om jou te zien.
Deze mensen helpen me met mijn boek.
Diane Sawyer, Frank Gannon, Irving Lazar.
Leuk u te ontmoeten. - Miss Sawyer.
Aangenaam. - Mr. Gannon.
Oké, dat was het. Ik zie jullie na de lunch.
Hoe voelt u zich, meneer?
Iets beter, dank je wel. Maar nog niet goed genoeg om te golfen.
Goddank. Ik veracht die sport.
Onvoorstelbaar, 6 weken na mijn ambt,
als President van de Verenigde Staten,
en dan moeten ze me in een ziekenhuis stoppen.
Ga nooit met pensioen, Mr. Lazar.
In mijn opinie, zijn de meest ongelukkige mensen met pensioen.
Nutteloos.
Wat het leven de moeite waard maakt, is een doel te hebben.
Een streven. Een strijd. Een gevecht.
Zelfs als je die niet wint.
Toen mijn arts me ongeschikt verklaarde,
om een verklaring af te leggen in het Watergate proces,
dacht iedereen dat ik opgelucht zou zijn.
Nou, ze hadden het mis. Lager dan dat kon ik niet zinken.
Als je een uitdaging zoekt, dan is dit misschien wel iets voor je.
Hoe 2 miljoen dollar uit te geven, 2,3 om exact te zijn.
Dat brachten je memoires op.
Nou, dank je wel.
Het is misschien minder dan ik wilde,
maar ik verzeker je, het is heel wat meer dan zij wilden.
Dat boek is belangrijk voor me.
Het is waarschijnlijk de enige kans die ik zal krijgen om alles recht te zetten,
en het volk eraan te herinneren dat niet alle Nixon-jaren slecht waren.
Weet je, als je wilt proberen om alles recht te zetten,
zou ik in ieder geval eens met hem gaan praten.
Wie?
David Frost. Een Engelse talkshow figuur.
Waarom zou ik met David Frost willen praten?
Een tijdje terug, vroeg hij om een interview. - Nee.
We zijn er niet op teruggekomen. We vonden 'm eigenlijk niet zo geschikt.
Ik dacht dat we er één deden met CBS.
Inderdaad. Maar ik bedacht me dat het met Frost,
een stuk makkelijker is, dan met Mike Wallace.
Uiteraard, maar het zal ook een stuk minder geloofwaardig zijn.
Zeker. Het zal wel meer geld opbrengen.
Echt waar? - Kijk.
We hebben altijd nog die 350 op de tafel liggen van CBS.
Maar als Frost meer kan betalen onder betere voorwaarden,
zou het zonde zijn dat af te slaan.
Je zult het interessant vinden te weten waar hij nu uithangt.
We bonden hem vast aan een spoorlijn, en hij ontsnapte.
We verbrandden hem levend, en hij liep ongedeerd weg.
Vandaag laten we escape artiest Derek Harrison in het water zakken,
om te zien of hij de dood weer eens kan misleiden.
Goedenavond, en welkom bij Great Escapes.
Ik ben David Frost.
Oké, dat is een cut.
Dank je wel.
Bij elke deal moet je het breekpunt van je tegenstanders kennen.
Om daarachter te komen, bel je ze eens,
's avonds laat, of in het weekend.
Als ze opnemen, weet je dat ze wanhopig zijn.
En vanaf dat punt, weet je dat je de overhand hebt.
Hallo?
Mr. Frost? Irving Lazar.
Wie?
Swifty Lazar. Ik vertegenwoordig President Nixon.
Hoe laat is het? - Komt het niet gelegen?
Nee. Helemaal niet.
Ik bel inzake uw verzoek om een interview,
en om te vertellen, na wat beraad, dat,
mijn cliënt niet bepaald afwijzend staat tegenover het idee.
Echt? Nou, dat is geweldig nieuws.
Ik kreeg $500.000 los.
Is dat goed?
Mr. President, dat is een half miljoen dollar voor een interview.
Dat is ongekend.
Ja? Nou, wat is het addertje?
Met Frost? Geen. Het wordt een grote, natte zoen.
Deze jongen is zo dankbaar dat hij het überhaupt krijgt,
dat hij alleen onnozele vragen zal stellen en hiervoor een half miljoen wil betalen.
Denk je dat je er 550 uit kunt halen?
Ik kreeg 6.
David, hoe kon je dat doen? - Wat?
$600.000. Dat is een fortuin. En 200 vooraf?
Maak je niet druk om het geld.
Mijn god, de meeste zien hem liever achter tralies.
En jij maakt hem een rijk man.
En, door meer te bieden, heb je vijanden gemaakt,
bij de omroepen. - Ze zijn gewoon jaloers.
Ze spreken al van checkbook journalisme.
En als je de omroepen tegen je hebt, wordt netwerken wel erg moeilijk.
Geen netwerk, geen voorschotten. Geen voorschotten, geen reclame.
Geen reclame, geen inkomen.
En, hier de hamvraag, waarom? Je hebt het niet nodig.
Je carrière gaat de goede kant op.
Dit verdeelt je alleen maar over 3 continenten en brengt de andere shows in gevaar.
En Channel Nine in Australië wil toch nog een seizoen met je verder?
Ja. - En Londen ook?
Ja, maar dat zijn Londen en Australië.
Dit zal meer... - Wat?
Je zou het niet begrijpen, John.
Jij was nooit met een show in New York,
maar het is onbeschrijfelijk.
Succes in Amerika is anders dan succes waar dan ook.
En ook de leegheid erna, als het er niet meer is.
En de ziekmakende gedachte dat het misschien nooit meer terug zal komen.
Er is een restaurant in New York dat Sardi's heet.
Gewone sterfelijke krijgen daar geen tafel.
John, dat was zo'n beetje mijn kantine. - Ik zou blijer zijn,
als je een visie zou hebben over dit interview.
Excuseer me, Mr. Frost, Ik hoorde dat u hier zou zijn.
Zou u het erg vinden? - Natuurlijk niet.
Die hoor ik niet, wel een man die het alleen doet voor de krantenkoppen,
of voor een plek aan een toptafel.
En dat maakt me zo ongerust. - En dat doe je heel goed, John.
"Hallo, goedenavond en welkom".
Dat zeg ik eigenlijk nooit.
Dag, Mr. Frost.
Champagne?
Nee, dank u wel.
Nog iets te drinken, meneer?
Houdt u niet van champagne?
Niet in vliegtuigen.
Ja, het droogt je verschrikkelijk uit.
Daarom moet je er ook een glas water naast hebben.
Zoals de Wenen hun koffie serveren.
Ik ben nog nooit in Wenen geweest.
Nou, je zou het leuk vinden.
Het is net als Parijs zonder de Fransen.
Hoe heet je?
Caroline. - David.
Ja, dat weet ik. David Frost.
"Hallo en goedenavond en welkom".
Ik hoorde laatst een interview met je op de radio.
Je gaf het vanaf de achterbank van je Rolls-Royce.
Bentley. - Via de telefoon.
Ze vertelden dat jij een persoon bent die deze eeuw typeert.
Werkelijk?
Samen met Vidal Sassoon.
Maar wat jou zo bijzonder maakt, zeiden ze,
is dat jij iemand bent die grote faam heeft bereikt
zonder enige waarneembare kwaliteiten.
Wat vriendelijk.
En dat je nogal veel rondvliegt.
Nou, dat is in elk geval waar.
Waarom? - Ik ben graag bezig.
Waarom? - Dat is interessanter dan stilstaan.
Je hebt erg droevige ogen.
Werkelijk?
Heeft niemand je dat ooit gezegd?
Nee.
Ben je een droevig persoon?
Laten we eens over jou praten.
Natuurlijk, je stelt liever zelf de vragen. - Daar heb je helemaal gelijk in.
Hier spreekt uw gezagvoerder.
U zult hebben opgemerkt dat we aan het dalen zijn richting Los Angeles.
Keert u alstublieft terug naar uw stoel en maakt u de riemen vast,
we landen over enkele ogenblikken. Dank u wel.
En jij? Waar ga jij naartoe?
Een ontmoeting met Richard Nixon.
Echt waar?
Ze zeggen dat hij het grootste hoofd heeft,
maar de meest sexy stem. Waar is hij nu?
In een donkere, ondergrondse grot, zijn wonden aan het likken?
Nee, eigenlijk. In zijn nogal leuke villa aan de zee.
In Californië.
Echt? Richard Nixon in een strandvilla?
Hoe misplaatst.
Je mag mee, als je wilt.
Om Nixon te ontmoeten?
Waarom niet?
Weet je dat zeker?
Ik zou dat geweldig vinden.
Cabinepersoneel, bereidt u voor op de landing.
Mijn kantoor neemt morgenochtend direct contact met je op,
en zal je een auto sturen, met telefoon.
Hij deed het ook nog. Geld speelde geen rol.
Alles glansde en was verguld. Althans, aan de buitenkant.
Wat ik toen niet wist, was dat hij ondertussen,
bij alle grote omroepen langs ging,
om interesse te wekken voor de interviews.
Het spijt me, David, maar we hebben het beleid,
om niet te betalen voor interviews.
Luister, we vinden je als entertainer geweldig.
Die Guinness show? Geweldig. Je bent een grappige man.
Maar een interview als dit?
Je vraagt ons, een Britse talkshow presentator te betalen,
voor een interview met een Amerikaanse president.
Zonder dat er een redactie aan te pas komt?
Je kan niet zeggen, dat het geen nieuwe benadering is.
Ik weet dat je druk bezet bent.
Ik zal je niet langer van je werk houden.
Bedankt voor je komst.
Ik zal er op terugkomen.
Goed, hartelijk bedankt voor uw tijd. - David, veel succes.
Hij liet niemand iets blijken destijds,
zelfs mij niet. Maar ja, dat zou gelijk zijn aan,
het toegeven van een mislukking. En daar doet David niet aan.
Alsjeblieft.
Zie je, je hoeft zelf helemaal niets te doen.
Goed.
Je hebt het gevonden. - Ja, dank u wel.
Aangenaam u te ontmoeten, Mr. Frost.
Wederzijds, meneer.
Mag ik Caroline Cushing voorstellen? - Miss Cushing.
Dag. U hebt een erg mooi huis. Echt, heel romantisch.
Nou, dank u wel.
En mijn producer, John Birt.
Fijn u te ontmoeten. - Dag.
Dit is Mr. Lazar, en dit is Jack Brennan.
Miss Cushing, wat zou u zeggen van een rondleiding,
om even de benen te strekken, na uw lange reis?
Ja, alstublieft. Dat zou ik leuk vinden, dank u.
Kom binnen. Dit is mijn kantoor.
Hier hadden Brezhnev en ik onze topconferentie.
Brezhnev zat daar, en Gromyko daar, Dobrynin hier.
We praatten wel negen uur lang.
Voor na de vergadering, als een soort souvenir,
hebben we speciaal een Lincoln laten maken.
Donkerblauw, kersenhout, leer.
We stapten in voor de fotografen,
en voordat we het wisten, trapte hij het gas in.
De eerste regel binnen de politiek is,
je laat nooit een president achter het stuur plaatsnemen, nooit.
Ik bedoel, we zijn niet gewend ook maar iets zelf te doen,
laat staan rijden. Maar de voorzitter,
zoals hij dat gas intrapte... Ik denk dat,
het laatste waar hij in gereden heeft, een tractor was,
op zo'n Oekraïnische aardappel boerderij.
Hij reed tegen stoepranden aan.
Hij vloog over drempels heen.
Hij reed twee keer om mijn landgoed heen.
Uiteindelijk, kwamen we uit bij een afgelegen punt aan de kust,
daar ergens, uitkijkend over de zee.
Hij zet de motor uit, en praat twee uur lang,
over zijn favoriete onderwerp, staal walsen.
Hij zei, "Mr. President, de meeste politici,
hebben tragedie gekend in hun vroegere leven".
Ik vertelde hem, dat mijn twee broers overleden zijn aan tuberculose.
En hij zag zijn vader bezwijken aan kanker, opgelopen in de staalfabrieken.
Hij was een verdrietig man, en een nobele opponent.
Ik zou geen Russische leider willen zijn.
Zij weten nooit, wanneer ze afgeluisterd worden.
Goed, dat was het wel even voor nu, hè?
Tot in maart. Ik kijk er naar uit.
Dank u wel, Mr. President. Ik ook.
Het is eigenlijk wel grappig,
dat ik nooit uitgedaagd ben voor een tweekamp.
Ik neem aan, dat het dat is. - Nou, niet exact.
Maar natuurlijk is het dat wel.
En ik vind het geweldig.
Onomwonden, hè? Onomwonden.
Mr. Frost, nog even een kleinigheidje...
Maar natuurlijk.
Mijn verontschuldigingen.
Goed. $200.000.
Ik mag hopen, dat het niet uit je eigen zak komt.
Geloof me, meneer, ik zou willen dat mijn zakken zo diep waren.
Op wie zijn naam? - Irving Paul Lazar.
Richard M. Nixon.
Daar gaan we.
Oké, even lachen.
Zo. Die kun je ophangen in je appartement in New York,
en je liberale vrienden kunnen het gebruiken als dartboard.
Ik woon in Monte Carlo op het moment.
Echt waar?
Ja. Tot ziens, Mr. President.
Hé. Volg mijn advies op.
Je zou met haar moeten trouwen. - Ja. Ze is aantrekkelijk hè?
Wat nog aantrekkelijker is, ze komt uit Monaco.
Daar betalen ze geen belasting.
Dag. - Tot ziens.
Ik weet zeker van wel. - Wat?
Dat het uit zijn eigen zak komt.
Hij kon me niet recht aankijken. - Tja, de omroepen happen niet toe.
Zonder de omroepen, willen de reclame bureaus er niets van weten.
Als je het mij vraagt, bestaat er grote kans dat het allemaal niet doorgaat.
Dus dit gesprekje heeft hem waarschijnlijk $200.000 gekost?
Correct.
Als ik dat had geweten, dan had ik hem een kop thee aangeboden.
Heb je zijn schoenen gezien? - Nee.
Italiaans. Geen veters. Hoe denk jij daarover?
Ze proberen me steeds zo'n paar aan te praten.
Ik vind dat mannenschoenen veters moeten hebben, meneer.
Vind je?
Ja. Persoonlijk vind ik die Italiaanse schoenen erg verwijfd.
Ja, dat klopt wel.
Sorry, David, maar nee.
Bekijk het eens van onze kant.
Waarom zou een Amerikaanse omroep een buitenstaander inhuren,
en dan ook nog iemand, van wie zijn eigen show is geannuleerd?
Ik snap het. Jammer dat je er zo over denkt.
Het is duidelijk, dat je hiermee een grote vergissing begaat.
NBC.
Nou, dat waren de omroepen. Allemaal.
Dat is het dan.
Het spijt me, David.
Niet zo snel.
Waar is jouw ondernemingsgeest gebleven?
Het idee is als volgt, we betalen voor het programma,
en gaan zelf netwerken, buiten alle omroepen om.
Stel je het eens voor, we zijn onze eigen omroep die avond.
Hé, Bob. - Wat denk je ervan?
Hé, kom binnen. David is aan het bellen.
Nee, dat is nog nooit eerder gebeurd.
Historisch gebeuren.
Denk erover na, goed? En bel me terug.
David, ik wil je voorstellen aan Jim Reston en Bob Zelnick,
twee potentiële vennoten. - Blij jullie te ontmoeten.
Kom binnen. Doe alsof je thuis bent.
Bob was correspondent in Washington,
voor de publieke radio, de afgelopen 10 jaar.
Hij is dit jaar naar ABC overgestapt.
Een algemene opvatting, David,
is dat ik mijn knappe uiterlijk te lang achter de radio heb verscholen.
Jim geeft les aan de Universiteit van North Carolina,
en schrijft een boek over de criminele achterbaksheid, corruptie,
paranoia en het misbruiken van macht, van Richard Nixon.
De tweede voor dit onderwerp.
De vierde.
Geweldig om jullie beiden aan boord te hebben.
Voordat ik akkoord ga, wil ik graag weten,
wat je wilt bereiken met dit interview.
Wat ik wil bereiken?
Ja.
Jim, ik heb 12 dagen aan band opnames in mijn bezit.
Dat is bijna 30 uur.
Met de meest boeiende en controversiële politicus,
aller tijden.
Is dat niet genoeg?
Niet voor mij.
Ik geef hiervoor een jaar van mijn leven op, en verlaat mijn familie,
om aan deze kwestie mee te werken, wat meer betekent,
dan jij je waarschijnlijk kunt voorstellen.
En het idee alleen al, om dat allemaal op te geven,
zonder te bereiken wat ik persoonlijk zou willen,
is gewoon ondenkbaar voor me.
Nee, het is al goed.
Wat wil je dan bereiken?
Richard Nixon het proces willen geven welke hij nooit gehad heeft.
Uiteraard, we zullen lastige vragen stellen.
Lastige vragen.
Hij verloor 21,000 Amerikanen,
en een miljoen Indo-Chinezen tijdens zijn ambtsperiode.
Hij ontliep alleen gevangenisstraf vanwege Ford's pardon.
Maar anderzijds, om hem nou direct te gaan aanvallen,
er van uitgaande dat het een verschrikkelijke man is,
denk je niet, dat het niet alleen meer sympathie jegens hem zal opwekken?
Weet je...
Op dit moment, is het onmogelijk,
ook maar iets aan sympathie te voelen voor Richard Nixon.
Hij haalde het presidentschap onderuit,
en liet het land, dat hem gekozen heeft, getraumatiseerd achter.
Het Amerikaanse volk heeft een veroordeling nodig, simpel maar waar.
De integriteit van ons politiek systeem,
van democratie op zich, is ervan afhankelijk.
En als in de komende jaren, de mensen terugkijken,
en zeggen dat in dit interview Richard Nixon zichzelf vrijsprak,
zou dat de allergrootste misdaad ooit zijn.
Wist je dat Mike Wallace hierover een reportage maakt?
En dat in de gangen van Capitol Hill en Georgetown,
dit project wordt afgeschilderd als grap? - Kom op, Jim, kom op nou.
Hartelijk dank, Jim.
Kunnen jullie ons even een paar minuten geven?
Je bent ongelofelijk. - Sorry, Bob.
Ik heb mijn nek voor je uitgestoken.
Iemand van ons wil deze baan wel hebben.
En ik ook, als het maar goed gebeurt.
Hoe weet je dat ze het niet goed zullen doen?
Met "Little Lord Fauntleroy" erbij? Sympathie voor Richard Nixon?
Hij lult onzin, man! - Hoe weet je dat nou?
Maakt Mike Wallace hierover een reportage?
Blijkbaar.
Waarom zei je dat niet?
Het is niet van belang.
Wat is de invalshoek? "Britse talkshow presentator,
goed met actrices, minder goed met tegenwerkende presidenten".
Algemeen beschouwd, ja. - Ach ja.
Ik voel me ietwat beledigd daardoor.
Bob is duidelijk een professional.
Wat doen we met Reston? - Hij is een idioot. Veel te emotioneel.
Stuur hem naar huis.
Ik denk dat hij moet blijven. - Waarom?
Ik mag zijn passie wel.
Hij zal ons tot waanzin drijven.
Misschien, maar soms is uit je comfort zone treden,
gezond. Zeggen ze.
Hij blijft.
Ik ging naast Mrs. Mao zitten tijdens het diner.
Eén van de uitdagingen, in het leven van een president,
is de eindeloze gang naar cocktailparty's, sociale bijeenkomsten, diners.
En die mij kennen, zullen je vertellen
dat babbelen niet bepaald mijn sterkste punt is. Nee.
Zeker niet in het Mandarijns.
Dus Mrs. Mao en ik, nu ja, wij staarden elkaar maar aan.
Aan de overkant zaten Mrs. Nixon en Voorzitter Mao zelf.
En ook zij staarden elkaar maar aan.
Even verderop zaten Dr. Kissinger,
en hun Minister Buitenlandse zaken, en ja...
U snapt het misschien al wel.
Ik kan het niet uitstaan, Jack!
Het presidentschap reduceren tot een serie banale anekdotes...
Ik voel me net een circusdier dat trucjes doet.
En ik dacht dat ik duidelijk was geweest!
Ik wilde geen vragen over Watergate, verdomme!
Als het op vragen stellen aankomt,
willen die klootzakken alleen maar horen over Watergate.
Alsof mijn andere successen nooit bestaan hebben.
U krijgt de kans om daarover te praten, sneller dan u denkt.
Ja? Hoe?
Het is Frost gelukt. Hij heeft het geld.
Wat?
Het meeste daarvan is geleend, zijn vrienden stonden garant.
Maar het komt erop neer, dat we eind maart gaan opnemen.
Echt? Nou, dat is geweldig.
Hoeveel tijd wordt besteed aan Watergate?
25%. Maar één van de vier 90-minuten shows.
Hoe zijn die andere drie verdeeld?
Binnenlandse zaken, Buitenlands beleid,
en Nixon de Man. - "Nixon de Man"?
Ten opzichte van wat? Nixon het paard?
Ik stel me zo voor, dat het een biografisch deel is.
Ik zie het al voor me. De vader die me verwaarloosde, broers die stierven.
Spaar me.
Het feit dat het nu allemaal rond is, dat is goed, toch?
Mr. President, het is fantastisch.
Frost bevindt zich gewoonweg niet op uw intellectuele niveau, meneer.
U kunt ze uw voorwaarden opleggen, en uw reputatie weer opbouwen.
Als alles goed gaat, en genoeg mensen hierna hun mening bijstellen,
bent u eerder op de terugweg dan we hadden verwacht.
Denk je? - Zeker weten.
Het zou zo fijn zijn, weer terug te zijn naar daar, waar de actie is.
Snap je?
De honger in mijn buik is er nog altijd, Jack.
Het komt blijkbaar allemaal aan op Watergate, niet?
Dat is niet iets om u zorgen over te maken, meneer.
Het is niet zo, dat er van alles zal worden onthuld.
Dat is allemaal al tig keer herkauwd.
En niemand heeft u in de houdgreep.
Ja, maar toch, het is een tijd geleden
sinds ik er officieel over gesproken heb.
Ik ga maar eens mijn huiswerk doen.
Weet je wat interessant zou zijn om te weten?
Wat zijn strategie is. Waar verblijft hij?
Ik geloof in het Beverly Hilton.
Het Beverly Hilton, zeg je.
Ik heb wat nummers ergens, van wat mensen die we kunnen gebruiken.
Cubanen, met een CIA opleiding.
Jezus, Jack, dat was een grapje.
Ja, meneer.
Een week later namen we afscheid van onze families,
we sprongen op een vliegtuig, en trokken in het Beverly Hilton.
En daar begonnen we met ons onderzoek,
en de voorbereidingen op de interviews.
Ja, eigenlijk namen we de veiligheidskwestie erg serieus.
Vanaf de eerste dag, bewaarden we alle bestanden in een kluis.
Wie was Mike aan het interviewen? Was dat Haldeman?
Haldeman. - Haldeman. En ook Ehrlichman.
Ik haal de Duitsers altijd door elkaar.
Daar raak ik van in de war.
Wat is Haldemans officiële... Dag, lieverd.
We verdeelden het werk in drie delen.
Birt nam Vietnam, Bob pakte Buitenlands en Binnenlands beleid,
en ik kreeg Watergate en het misbruiken van macht.
En David, die zagen we maar weinig.
Goed, hoe zit dat met het Huston Plan?
Het staat bol van smerige streken.
Eigenlijk was het een manier om die streken te verdoezelen.
Daar zou David naar moeten vragen. Het afluisteren van studenten.
Maar het geld is naar hem getraceerd. - Het onderscheppen van post.
En dat afluisteren? - Hoeveel mensen heeft hij afgeluisterd?
Hij heeft zeventien mensen laten afluisteren.
Zeventien? - Inclusief zijn eigen broer.
Maar weet je? We kunnen niet naar zijn broer vragen,
want als Donald Nixon mijn broer was,
zou ik 'm ook willen afluisteren.
Maar goed, we hebben inbraak en vernieling,
We hebben afluisterpraktijken, het uitlokken van prostitutie.
En dat gebeurde door Liddy, toch?
Levering aan huis van Nate 'n Al's beste delicatessen.
We kunnen maar beter servetten gebruiken.
Hoe pakken we die vraag in over Cambodja,
over die illegale bombardementen? - Je kan vragen,
"Hoe ver ga je in je uitvoerende rechten, voordat",
"het uitdraait op een ondemocratische handeling?"
Je moet hem in die vraag behandelen als een Quaker.
"Hoe denk jij als Quaker over het uitroeien van een volk"?
Kom nou. Willen ze echt zendtijd kopen?
En daar willen ze voor betalen? Hoe serieus zijn ze?
Je moet hem afschilderen als een antidemocratische persoonlijkheid.
Ze noemen hem niet voor niets Tricky Dick.
Omdat ik over hem schreef, en Nixon jarenlang observeerde,
mocht ik hem spelen tijdens onze repetities.
De jongens zouden me vragen stellen,
en ik zou proberen te voorzien wat zijn antwoord zou kunnen zijn.
Goed, het Witte Huis afluistersysteem.
Onze regering was niet de eerste die afluistersystemen gebruiken.
Lyndon Johnson gebruikte ze. En de Kennedy's ook.
Huston Plan. Afluisteren en vermeend machtsmisbruik.
De andere regeringen waren veel slechtere zaken van plan.
En een grappig voorbeeld, jullie goede vriend Jack Kennedy.
Die man neukte alles wat los en vast zat,
rommelde met stembiljetten en bracht ons naar Vietnam.
En het Amerikaanse volk? Ze vonden hem geweldig!
En ik, Richard Milhous Nixon,
werkte me uit de naad voor hen, en mij haatten ze!
Kijk nou. Ik zweet er van.
En Kennedy is zo verdomd knap, met z'n blauwe ogen!
En al die vrouwen die op 'm vallen!
Hij neukte alles wat los en vast zat.
Hij probeerde Checkers eens te versieren.
Het arme teefje was nooit meer dezelfde.
Heren, eindelijk een bondgenoot bij de Amerikaanse pers.
Jack Anderson bij de Washington Post,
"Als Richard Nixon voor de camera's komt,
voor zijn eerste interview sinds hij het Witte Huis verliet,
zal hij worden verhoord alsof hij in de getuigenbank zit".
Frost heeft 'drie crack investigators' ingehuurd,
om hem te helpen bij het onderzoek.
De populaire TV interviewer laat er duidelijk geen gras over groeien".
"Crack investigators"?
Mag ik 'Crack één zijn?
Mag ik 'Deep Crack' zijn?
David, kan ik je even spreken?
Na mijn laatste onderzoek, wist ik vrijwel zeker dat Colson...
Je weet wel, Charles Colson? Zijn duistere handlanger?
Colson, ja. - Colson ontmoette Nixon,
nog voor 23 juni, maar de exacte datum wist ik niet.
Dus kon ik die documenten niet opzoeken.
Maar als je me een week geeft om dit na te gaan...
Een week? Jeetje, Jim, zolang kunnen we je niet missen.
Hier zullen we veel aan hebben, Dave.
Kan ik je ergens mee helpen?
Als wij Nixon willen pakken in deze interviews,
moeten we hem in de val laten lopen. We moeten hem verrassen.
Maak je niet druk, Jim. We krijgen hem toch wel.
Wacht even. David, Jack Brennan.
Hij klinkt een beetje emotioneel. - Ik neem 'm hier wel.
Hij komt eraan. Ja.
Jack. - Watergate.
Ja, Jack.
Onze juristen willen dat we een definitie van dat woord vaststellen.
Nou, volgens mij is het een heel groot hotel,
en kantoren complex in Washington, Jack.
Je weet wel wat ik bedoel. Voor de interviews.
We stellen voor, dat Watergate,
een algemene term zal zijn voor alle negatieve zaken.
Een ogenblikje.
Dus alle binnenlandse aanklachten,
tegen hem, het Brookings Instituut,
de Loodgieterbond, zijn Vijanden Lijst,
volgens jou behoort dat allemaal onder Watergate?
Correct.
Dat is absurd en duidelijk een breuk,
van de voorwaarden in onze overeenkomst.
Oké. Hou zou jij Watergate willen omschrijven?
Nou, gewoon zoals het is.
De Watergate inbraak van 17 juni,
de daaropvolgende doofpot affaire en het onderzoek.
Prima. In dat geval gaat de deal niet door.
Prima. In dat geval mag je een aanklacht verwachten,
van iets meer dan $20 miljoen,
voor geleden schade en inkomstenderving.
De voorwaarden bedingen overduidelijk,
dat Watergate niet meer dan 25% van de tijd mag beslaan.
Ja, maar nergens staat, dat hij de rest van de tijd,
door mag jengelen en presidentje mag spelen.
"Doorjengelen"? Jezus Christus. Waar is je respect gebleven?
Vergeet niet over wie je het hebt hier.
Je weet net zo goed als ik, dat hij 60% wel goed heeft gedaan,
en 30% misschien niet, maar waarvan hij dacht dat hij er goed aan deed.
Ja, blijft er nog 10% over,
wat hij verkeerd deed en dit donders goed wist.
Jullie verdomde media mensen. Jullie zijn zo zelfvoldaan.
Ik garandeer je, dat als je ons naait met die 60%,
ik je zal ruïneren, ook al duurt dat mijn hele leven.
Smeerlap.
Je ziet er verrukkelijk uit.
Goedenacht, schone prinsen.
Toedeloe. - Dag.
Tot morgenochtend.
Waarom dat apepakkie?
David moet naar een filmpremière.
Wat? De avond voordat we gaan opnemen?
wat voor film is dat?
The Slipper and the Rose.
Die Assepoester film?
Ja. David is de uitvoerende producent.
Je denkt niet, dat het een goed plan is voor hem,
om te ontspannen en zich op het interview te concentreren?
Maak je niet druk.
David is een artiest van het allerhoogste kaliber.
Hij kent deze stress situaties als geen ander.
Het komt allemaal goed.
Wat zei hij nou? Zei hij "artiest"?
Ja. - Gebruikte hij echt dat woord?
Ja, hij zei "artiest".
Niet "journalist" of "interviewer"?
Nee. Hij zei "artiest".
Even uit nieuwsgierigheid, waar bevindt jij je nu, psychisch gezien?
Ik stel me het stof voor, de duisternis,
de kwelling en de onvoorstelbare eenzaamheid,
van de wildernis, waar ik dadelijk in word losgelaten,
door mijn Washington politieke collega's.
Bij elke mogelijkheid die je krijgt, begin gelijk over Buitenlands beleid,
Gelijk over Mao, gelijk over Khrushchev.
Begin gewoon gelijk!
We kunnen een hele dag doen over Buitenlands beleid, meneer.
Ik vind het verhaal over het Mao diner niet afgezaagd.
Excuseer me, meneer. Dit moet u even zien.
De mensen vinden dat verhaal geweldig.
Waarom bewaren we dat niet voor het boek?
Ja hoor, kom op zeg.
David. - Mr. Frost.
David, sommige mensen beweren,
dat je niet de geschikte man bent hiervoor,
dat je te zachtaardig bent voor de President.
Wat ga je doen, als hij tegenwerkt?
Ik zal het blijven herhalen.
Maar op dit moment verwacht ik niet,
dat hij zal gaan tegenwerken.
Ik hoop dat het een waterval van openhartigheid wordt.
"Een waterval van openhartigheid"?
Van Richard Nixon?
Je denkt dat je dat zal krijgen?
Nee, maar ik dacht dat die uitdrukking je wel aan zou staan.
Hoe zit het met het geld?
Wat een raar mannetje.
Hij is ooit begonnen als komiek. - Oh ja?
Hij trouwde bijna met Diahann Carroll.
Wie? - Die zangeres.
Is die niet zwart?
Ja, meneer.
Dat staat in het Frost dossier, wat we samenstellen,
als onderdeel van onze voorbereidingen.
Goed. Terug aan het werk.
Dat is een feit, dit is fictie.
Het gaat nu om The Slipper and the Rose.
Een groot kassucces.
Ik hoop dat jullie deze allemaal komen zien, en...
Ik had die koffie niet moeten nemen.
Gewoon niet nog meer drinken.
Veel succes. - Dank je wel.
Ik zal aan je denken.
Dick. Wacht.
Ter verduidelijking, ik begin met Johns idee.
"Waarom heb je die tapes niet verbrand"?
Nee.
Alsjeblieft, God, nee! Dat kun je niet maken.
David, dat kun je niet doen. Dat wordt een ramp.
Het zal ons eerder op Watergate brengen dan afgesproken is.
Wat is het nut van contractuele afspraken over,
specifieke tijden om bepaalde onderwerpen te behandelen,
als je dat meteen al gaat negeren?
Het is oorlog, het mes op tafel. - Ik mag het wel. Het is gewaagd.
Strategisch geeft het ons de overhand.
Het is uitermate riskant.
Hij kan opeens weglopen, zonder dat we er iets aan kunnen doen.
Sterker nog, hij kan je aanklagen.
Helaas konden we niet opnemen op Casa Pacifica,
vanwege de radio interferentie van de Kustwacht.
Dus weken we uit naar het iets eenvoudiger Smith House,
in eigendom van een lokale Republikeinse zakenman.
Mr. Frost, kijk even.
Hier, meneer!
Daar gaan we. - Iedereen achteruit.
Een paar vragen, alstublieft.
Hallo, allemaal.
Excuseer me, jongens.
Nixon, er kleeft bloed aan je handen!
Leugenaar!
Daar is de President.
Hoe voelt u zich, Mr. President?
De Smith's hebben gevraagd om alles weer terug te zetten.
Hebben ze je daar ook over gesproken?
Ze vallen iedereen lastig.
Ik heb vier boeken over hem geschreven,
maar nu zie ik hem pas voor het eerst in levende lijve.
Hij is groter dan ik dacht en gebruind.
Hij had er op z'n minst verwoest uit mogen zien.
Ga je hem een hand geven? - Of ik zijn hand...?
Hou je me voor de gek?
Na alles wat die smeerlap dit land heeft aangedaan?
Die ga ik echt geen hand geven. - Heren.
Mag ik u Bob Zelnick voorstellen, mijn hoofd redactie?
Hoe gaat het? - Aangenaam, Mr. President.
En Jim Reston, één van mijn onderzoekers.
Aangenaam u te ontmoeten, Mr. Reston.
Mr. President.
Sorry, meneer? Ik heb hier een kamer voor u.
Dat was verwoestend, verwelkend.
Daar komt hij nooit meer overheen. - Ja, donder op.
Ik heb hier plaats voor jullie.
Hier is jullie foyer.
En de President komt op de grote monitor.
Technici mogen die kant op.
Hou het maar op die temperatuur, goed?
Mr. President?
Ja.
Voor we beginnen, wil ik even zeggen,
hoe blij we zijn met Mrs. Nixon's herstel.
Nou, dank je wel. Het klopt.
Ze is nu aan de betere hand.
Ze houdt zich nu bezig met het beantwoorden van alle brieven.
En van ons uit gezegd, nu ja,
wil ik zeggen hoe blij wij zijn,
dat je dit allemaal voor elkaar hebt gekregen.
Dank u wel.
Ik heb begrepen dat het nogal moeizaam gegaan is.
Nu ja... - Wat kostte het?
Of mag ik dat niet vragen? Hé, is al goed.
Kom op, het blijft onder ons.
Goed, dan. Twee miljoen.
Twee miljoen? Jeetje. Ik wist niet dat we Ben Hur maakten.
Maar vertel me eens...
Heb je het allemaal in kunnen zamelen?
Niet helemaal. Maar het gaat de goede kant op.
Iedereen was zo aardig de betalingen uit te stellen.
Bijna iedereen, dan.
David, ik zoom op jou in met de camera.
Excuseer me.
Ik wil hier graag een zakdoek hebben, als het mag.
Is het daar buiten beeld?
Dat is goed, Mr. President.
Contractueel gezien, hebben we geloof ik,
een afspraak gemaakt, dat ik na elke vraag,
mijn bovenlip kan deppen voordat ik antwoord.
Wat jullie er naderhand uit zullen knippen.
Je bent waarschijnlijk wel op de hoogte van mijn transpiratie.
Als u uw TV debat bedoelt met Jack Kennedy uit 1960.
Ze zeggen dat mijn vochtige bovenlip mij het presidentschap heeft gekost.
Mensen die het volgden op de radio dachten dat ik gewonnen had.
Maar televisie en die close-up,
laten heel wat aan de verbeelding over.
Dus nu staan ze erop, dat ik een zakdoekje meeneem,
en mijn wenkbrauwen heb bijgeknipt.
Nog 60 seconden, iedereen.
Knip jij die van jou bij? - Nee.
Nee, natuurlijk niet.
Jij hebt een lichte huid. - Ja.
Je hebt blauwe ogen. Jij hebt denk ik geen transpiratie probleem.
Nee, niet dat ik weet.
Jij bent overduidelijk geboren voor de beeldbuis.
Tape wordt gestart over 30 seconden.
Maak u klaar.
Die schoenen.
Die zijn Italiaans, nietwaar?
Mijn schoenen? Dat denk ik wel.
Ja, dat is frappant.
Vind je ze niet te verwijfd?
Nee.
Nu ja, iemand in jouw branche,
zal er wel mee wegkomen, denk ik, weet je wel.
Manolo, controleer even mijn kraag.
David, camera twee start,
over vier, drie, twee. Volg David. En...
Mr. President. We gaan heel wat onderwerpen behandelen,
en behoorlijk in detail, gedurende deze interviews.
Maar ik wil gelijk even met de deur in huis vallen,
door u één vraag te stellen,
die bijna iedereen, in Amerika,
als ook in andere landen, mij het liefst hoort stellen.
Waarom hebt u de tapes niet verbrand?
Klootzak.
Mr. Frost, ik ben verrast door uw vraag.
Omdat we een overeenkomst hebben, contractueel vastgelegd, geloof ik,
dat Watergate pas aan het einde behandeld zou worden.
Maar als uw kijkers zich hier werkelijk zo om bekommeren,
dan zou ik hier misschien even kort op moeten antwoorden.
Wat waarschijnlijk heel weinig mensen zich realiseren,
is dat het afluistersysteem in het Witte Huis,
opgezet is door mijn voorganger, President Johnson,
voornamelijk om de aanwezigheid van een notuliste te omzeilen,
en gedeeltelijk om er verzekerd van te zijn,
dat mondelinge toezeggingen bijgehouden werden,
hoe tussen neus en lippen door en informeel ze ook waren.
In eerste instantie, toen ik aankwam in het Witte Huis,
stond ik op het ontmantelen van dat systeem.
Ik had dat idee niets gevonden, maar de voormalige president,
President Johnson, heeft herhaaldelijk gezegd,
hoe idioot het zou zijn om het systeem te verwijderen,
waar hij van vond dat het de beste manier was.
Bij een boxwedstrijd is er altijd dat eerste moment,
en je ziet het in de ogen van je tegenstander,
het is dat moment dat hij,
de impact van de eerste stoot van de kampioen voelt.
Het is een misselijkmakend moment als hij zich realiseert dat,
al die maanden van pep talks, de hele hype eromheen,
het zichzelf geestelijk voorbereiden een desillusie is geweest.
Je zag het in Frost's gezicht.
Als hij het niveau niet wist van de man,
waar hij tegenover stond voor het interview begon,
dan wist hij het in ieder geval wel na het eerste antwoord van de President.
Ziet u, aangezien het beste advies,
bijna altijd vertrouwelijk is,
nu dat de banden publiekelijk zijn gemaakt,
voelen mensen zich niet meer op hun gemak,
om in vertrouwen te praten in het Witte Huis.
Ze zullen die raad niet meer aanbieden. Dus uiteindelijk,
is het hele politieke systeem en,
is het eigenlijk ook het land dat eronder te lijden heeft.
Nou daar gaat onze gewaagde start.
Wanneer besloot u echt,
op welk moment wist u zeker dat u zou aftreden?
Dat is goed. Dat is mooi.
Ik weet het nog precies. Het was op 23 Juli.
Toen het duidelijk werd dat er druk werd uitgeoefend op de Zuidelijke democraten,
die nog steeds tegen de aanklacht waren.
Die avond heb ik tegen Al Haig gezegd. Dit is het. Daar gaat het presidentschap.
En natuurlijk probeerde Al,
me van gedachten te veranderen.
En Vice President Ford, Ik bedoel, laten we niet vergeten dat,
hij er het meeste baat bij had als ik aftrad,
hij was er nog steeds van overtuigd dat,
we de aanklacht zouden winnen.
John we moeten iets doen.
We moeten hier een eind aan breien.
Dit is wanhopig John. Doe iets.
Drieëntwintig minuten over één vraag?
Oké, laten we even pauze nemen. Verwissel de banden.
Stop de band.
Het spijt me heren.
We moeten even pauze nemen. Band verwisselen.
Heb je een beetje gekregen wat je nodig hebt? - Goed, dank je.
Pardon. Een moment, Meneer. - Natuurlijk. Neem je tijd.
Wat doe je David? Lat hem stoppen met ratelen.
Het is al goed. Dit zijn inleidende uitwisselingen.
Maar deze sessie duurt maar twee uur.
Bijna de helft is weg en we verspillen waardevol materiaal.
Het moment dat hij besloot af te treden, daar moeten we punten mee scoren.
Wil je dat ik het over Vietnam ga hebben? - Nee, we moeten iets zien te krijgen,
uit die nacht dat hij aftrad.
Dat was Nixon op zijn laagst, een compleet wrak. Op zijn knieën?
Bidden met Kissinger? Kom op, je kan hem pakken op die dingen.
Luister, was dat goed? - Perfect, Meneer.
Het klonk niet te arrogant?
Helemaal niet. U klonk als een waar staatsman.
Goed.
Nu gaan we op dezelfde manier verder. Lange antwoorden. Hou de controle.
Laat hem er niet tussenkomen. - Goed, begrepen.
Set. En draaien.
We draaien op camera drie in vier, drie, twee en...
In het verslag van die buitengewone laatste dagen,
lijkt het erop dat uw meest emotionele moment kwam,
toen u dat privé-gesprek had met Henry Kissinger.
Was dat ook het meest emotionele moment in uw carrière?
Ja.
Het was het meest emotionele moment dat ik ooit heb gehad.
Behalve, het is moeilijk om te zeggen,
wat het meest emotionele moment was,
omdat ieder moment anders is.
Ik herinner me de dag dat Eisenhower overleed.
En de dag met ik met mijn oudste dochter naar het altaar liep.
En de dag van de afzettings proces.
Toen Julie, mijn jongste dochter, mijn kantoor inkwam,
omhelsde ze me, ze kuste me en ze huilde.
En ze huilt zelden.
Ze zei "papa, u bent de fijnste man die ik ken".
Papa, u bent de fijnste man die ik ken?
En wat u ook doet, ik sta achter u.
U moet nu gewoon eventjes door het vuur.
Dit is prachtig.
Dus Kissinger en ik zaten in de Lincoln kamer,
en samen haalden we herinneringen op,
over sommige grote beslissingen waar wij deel van uitgemaakt hebben.
Over China, de Sovjet Unie,
het vredesverdrag in Vietnam.
Laat me je iets vertellen wat ik nog nooit aan iemand heb verteld.
Wanneer ik een moeilijke beslissing moest maken,
we zaten in de Lincoln zaal op dat moment.
Ik kwam daar om te bidden.
Henry, ik ben een Quaker, jij bent Joods.
We zijn beiden niet bepaald strenggelovig.
Maar ik denk dat wij beiden, op onze eigen manier,
erg gevoelig zijn op religieus gebied.
Dus als je het niet erg vind, kunnen we dan een moment in stilte bidden?
Dus we knielden, vlak voor die tafel waar,
president Lincoln het gecorrigeerde verdrag tekende.
Na een paar minuten stonden we beiden op, en zei Henry,
Is er een probleem? - De tijd zit er op.
Er zijn al twee uur voorbij.
Echt? Zo snel?
Mr. President, onze tijd is om.
Jeetje, dat is jammer.
Ik begon het net leuk te vinden.
Dat was geweldig.
We hebben prima materiaal.
Weet je, het is zo grappig,
omdat ik vragen over Vietnam had verwacht.
En daar hadden we ons op voorbereid, toch Jack?
Ja, ik ook.
Ik denk dat ik een beetje vast bleef hangen in oude herinneringen.
Inderdaad.
Overmorgen, tien uur, toch? - Ja zeker.
Ik kijk ernaar uit. Tot ziens.
Je hoeft niets te zeggen.
Wat ga je tegen hem zeggen?
Ik ga tegen hem zeggen dat hij zich ermee moet bemoeien.
Hij moet in staat zijn hem de mond te snoeren.
David, we hebben wat problemen in onze aanpak.
Maak je geen zorgen, Bob. Ik regel dat. We gebruiken wat van dat Kissinger materiaal.
Ja maar we moeten het erover hebben, liever vroeger dan later.
Luister, ik ben ook teleurgesteld.
Maar ik vroeg me af of we de ramp kunnen voorkomen.
Ik wil het niet inkorten, maar ik moet terug naar LA,
ik heb een afspraak met wat mensen van Weed Eater. Bedankt iedereen, goed gedaan.
Marv, Lloyd, goeie dag. Tot ziens David.
Ik zie jullie snel.
Wat is Weed Eater in godsnaam?
Het is een machine voor hoveniers.
Een van onze sponsors.
Wat is er met Xerox gebeurd?
En General Motors en IBM?
Ik denk dat niet alle contracten doorgegaan zijn.
We hebben Alpo nog.
Hondenvoer?
Wacht John, we zijn al aan het opnemen.
Dus we zijn er bijna toch?
Dat kan je beter aan David vragen.
Zitten we in de buurt?
Ik denk dat we op zo'n 30 procent zitten.
Nog te gaan? Of pas 30 procent verkocht?
Nogmaals, dat kan je beter aan...
Verkocht. 30 procent verkocht.
Ik dacht dat we zo'n beetje geheel gefinancierd waren.
Dat waren we ook, maar dat loopt altijd gelijk aan advertentie verkoop,
en niemand kon voorspellen dat dit zo slecht zou gaan.
Waarom gaat het dan zo slecht?
Geloofwaardigheid. Daar is de verkoop op gebaseerd.
Luister, ik begrijp je bezorgdheid.
Maar mag ik je vragen om David een beetje met rust te laten de aankomende dagen,
aangezien hij onder enorme druk staat.
Want op dit moment betaalt hij dit allemaal uit eigen zak.
Dus hij heeft meer op het spel staan dan zijn reputatie.
En wij niet?
Vorige keer leek je erg zelfverzekerd.
Ik begrijp niet dat je opeens van gedachten veranderd bent.
Dit is gekkenwerk. Het is Richard Nixon.
Deze interviews trekken een goed publiek.
Ja, ik ben weer terug.
Ik haat het om dit een vriend aan te moeten doen.
Ik weet dat je hier al meer ingestopt hebt dan ik had gevraagd,
maar ik moet je vragen nog dieper te graven.
Het komt er nu op aan.
Ik heb de banden van gister bekeken.
En?
Eerlijk? Veel te soft David.
Sla me maar John.
Luister, ik meen het.
Je moet het wat ongemakkelijker voor hem maken met je te praten.
Je moet meer aanvallen.
Als hij begint af te dwalen, bang!
Dan ga je gelijk verder met een andere vraag. Blijf niet stilstaan bij kleine dingen.
Wees specifiek.
En boven alles, laat hem niet weer drieëntwintig minuten zelfreclame maken.
En blijf afstandelijk, voordat de band begint te draaien.
Hij was gisteren met je aan het spelen. Die onzin over Ben Hur, en geld inzamelen.
Dat zijn spelletjes. Doe er niet aan mee.
Vergeet niet dat je daar zit met een grote speler.
Begrepen.
De grote ondervrager!
Nee hoor, alleen uw behulpzame vertrouweling.
Het is al goed. Er is een lamp gesprongen.
Daarom heb ik al die gasten van de geheime dienst rondlopen.
Er is niets om u zorgen over te maken.
Als president raak je aan dit soort dingen gewend.
Ed, deze moet vervangen worden, nu.
Concentreer u Mr..
En we zijn weer terug.
Opgelet, de band start over 30 seconde.
Hebt u een fijne avond gehad?
Ja, dank u.
Nog vreemdgegaan?
David, we beginnen op camera 2.
Mr. President, u bent aangetreden en beloofde vrede,
maar u kwam pas het Witte Huis in,
toen de oorlog in Vietnam werd verlengd.
Met rampzalige gevolgen.
Vond u niet dat u de mensen had verraden die op u gestemd hadden?
Nou Vietnam was niet mijn oorlog.
Ik erfde het van mijn voorganger.
En ik vond,
dat de reden dat wij daar waren,
misschien niet goed begrepen werd door het Amerikaanse Volk.
Het leek alsof ze zich niet hadden gerealiseerd,
wat voor belangrijke test dit was voor onze geloofwaardigheid.
De hele wereld keek toe,
of wij het karakter hadden om ermee door te gaan.
Ik had ermee kunnen stoppen.
Ik had anderen de schuld kunnen geven.
Ik had de troepen eerder uit Vietnam kunnen terughalen,
en heel waarschijnlijk had ik dan,
een of andere Scandinavische vredesprijs gewonnen.
Maar ik geloofde in ons doel.
En soms is het moeilijker om je gevoel te volgen.
En je kan misschien zeggen, dat ik het laatste slachtoffer was van de Vietnam oorlog.
Kom op David, Cambodja.
En Cambodja? Een invasie waarvan iedereen u adviseerde het niet te doen.
De CIA en Pentagon voorspelden dat het niet zou lukken.
Waarom deed u het toch?
Ten eerste,
het resultaat van onze inval in Cambodja was een inzameling van 22.000 vuurwapens.
15 miljoen soorten munitie, 150 duizend raketten.
Deze waren allen van de Noord Vietnamesen,
en zouden anders,
gericht worden op Amerikaanse soldaten.
Maar een van uw verklaringen voor deze inval,
was het vermeende bestaan van,
het hoofdkwartier van het gehele Communistische leger in Zuid Vietnam.
Een soort van Pentagon waarvan later duidelijk werd nooit bestaan te hebben.
Wacht eens even. Nee, ik was.. En door,
en door B-52 vliegtuigen een land te laten bombarderen,
waardoor hele burgerlijke gebieden weggevaagd werden,
zorgde u ervoor dat gewone burgers radicalen werden,
en dat er anti-Amerika bewegingen ontstonden.
U creëerde een monster, terreurbeweging de Rode Khmer.
Toen kwamen er burgeroorlogen.
Een genocide.
Ja, prima, perfect. Daar zullen we het hebben.
Ik weet zeker dat u het ermee eens bent,
dat het zeer meeslepende beelden zijn.
Het was nooit ons beleid om burgers te doden. Zo doet de vijand dat.
Ik wil niet zeggen...
En als u de vraag stelt of,
ik de slachtoffers betreur aan beiden kanten van de oorlog, ja natuurlijk betreur ik dat.
Ik zal u zeggen. Het is soms zo vermoeiend.
Als u tegenover iemand zit die...
Maar wanneer ik twijfels had,
dacht ik aan de bouwvakker in Philadelphia,
want hij kwam naar me toe,
en zei "Mr., ik heb een punt van kritiek op dat Cambodja gedoe.
Als u eerder was binnengevallen,
dan had u misschien dat wapen gevonden,
dat mijn zoontje vermoorde drie maanden geleden".
Dus je vraagt me of ik er spijt van heb dat ik Cambodja binnenging?
Nee, dat heb ik niet. Weet je waarom?
Omdat ik wens dat ik er eerder binnen was gevallen.
We hebben hem.
Het was verschrikkelijk. En hij was zo zeker van zichzelf.
Wat gaat u zeggen over Watergate?
Sorry mensen, ik heb al genoeg gepraat vandaag.
Beter?
Het was overduidelijk beter.
En nu?
Buitenlandse politiek.
Geweldig. Rusland, China.
Ja dus?
Als hij hem net zo te pakken neemt als over Vietnam,
dan wil je niet weten hoe hij daar op reageert.
Dit wordt een lelijk gevecht.
Het antwoord in nogal groter gemaakt.
Het was een kwelling om te zien.
Toen belde Khrushchev me, smekend om in te grijpen.
Hij en Mao konden het niet erg goed vinden.
En Khrushchev wist dat de voorzitter,
alleen met mij zou praten en niemand anders.
Ik was de enige die Mao vertrouwde.
Toen David probeerde hem te pakken,
hakte Nixon hem in de pan.
Welke revolutie?
Je heb Richard Nixon zojuist laten verkondigen,
dat het land met een revolutie te maken had.
Met demonstranten die politie agenten aanvallen?
Dat is niet hoe ik het me herinner.
Wat ik me herinner is, dat mensen vreedzaam demonstreerden,
tegen de oorlog in Vietnam!
Dat is wat ik me herinner. Muziek alstublieft uit.
Tegen het eind begon het inbreken bij journalisten,
te lijken op een rationeel antwoord.
Het spijt me dat je dat vindt.
Maar ik kan het daar niet mee eens zijn.
Waarover precies?
Nergens over, eerlijk gezegd.
Ik dacht dat vandaag een grote vooruitgang was.
Ben je gek?
Laat me u vertellen hoe slecht het vandaag was.
Na de opnames hoorde ik twee medewerkers zeggen,
dat ze nooit op hem gestemd hadden,
maar als hij zich vandaag weer verkiesbaar zou stellen, zou hij hun steun krijgen.
Door jou lijkt hij nu presidentieel verdomme!
En laat die vragenronde maar zitten David.
Wie boeit het om te weten of hij het bed uit het Witte Huis meenam naar Europa,
op zijn zakenreizen. Ik!
Het is onbelangrijk!
Het is het soort banale praat dat een...
Een wat?
Nee ga door, zeg het.
Wilde je "talk show presentator"zeggen?
Luister, het is nutteloos voor me om je antwoorden te geven.
Ik deel in feite jouw pessimisme niet, ook jouw ongerustheid niet.
En die belachelijke geseling is in mijn ogen,
vind ik nogal deprimerend.
En dreigen om het allemaal te laten ontsporen.
Als hier iemand denkt dat we zullen falen,
moeten ze nu opstappen.
Anders denkt straks iedereen zo.
Ik stel voor dat we in plaats van bij het hotel te blijven de volgende vijf dagen,
dat we allen onze eigen weg gaan met Pasen.
Maar voordat we gaan willen Caroline en ik je uitnodigen,
voor een diner om het te vieren.
Bij Patrick Terrail.
Vieren? Wat vieren, David?
Het feit dat we binnenkort allemaal bij Burger King kunnen gaan werken?
Wat vieren we? Het is mijn verjaardag Bob.
Ik wil graag mijn verjaardag vieren met enkele vrienden.
Is dat Neil Diamond?
Is dat Sammy Cahn?
Hoorde je dat?
Jezus dat is Hugh Hefner.
ja ik denk dat dit hem is. Met Michael York.
Dat zijn Playboy Bunnies.
Zijn dat Bunnies? De echte?
David, om het allemaal in elkaar te zetten was een geweldige prestatie.
Frost en Dicky.
Niemand had dat voor elkaar gekregen.
En deze interviews zullen voor de komende generaties,
historici blijven bestaan.
is dat slecht?
Hij heeft het bewaard.
Hij heeft een boek geschreven.
Hij is geen misdadiger. Hij werkt voor David.
Wat een feestelijkheden zeg. Blijf maar zitten hoor.
Ik kan hieruit opmaken dat de interviews goed zijn gegaan?
Nog beter dan dat mevrouw.
De President leidt met 11-0.
Echt waar?
Dat is heuglijk.
Ik ben blij dat alles volgens plan is gegaan.
Kunnen we niets doen?
Bedankt dat je het me hebt laten weten.
Het is waar, ze hebben die Australische serie laten vallen.
Ze vonden dat ik eens moest bedenken wat mijn prioriteiten zijn.
Mijn producer maakt zich zorgen dat de show in Londen zal volgen.
Ik heb hier alles ingezet.
En er is nog geen garantie dat alles goed zal gaan.
Wat heb ik gedaan? Wat dacht ik? Waarom heeft niemand me tegengehouden?
Ze hadden me moeten stoppen!
We hoeven vanavond niet weg te gaan. Waarom blijven we niet thuis.
Ik ga wel langs Trader en ik neem wel wat mee.
Steak of vis?
Maak je geen zorgen, ik bel nog wel vanuit het restaurant.
Ik wil graag een cheeseburger.
Dat klinkt goed. Ik was altijd gek op cheeseburgers.
Maar ik moest ermee stoppen van mijn dokter.
In plaats daarvan moest ik cottage kaas en ananas nemen.
Hij noemt ze Hawaï burgers,
Maar ze smaken niet eens naar hamburgers.
Ze smaken naar isolatieschuim.
Ik hoop dat ik u niet stoor.
Het is vrijdagavond.
U hebt daar vast iemand die u bezig houdt.
Wat bent u dan aan het doen?
Een knappe jongeman,
een jonge vrijgezel alleen op vrijdagavond.
Als u het echt wil weten, ik bereid me voor op onze laatste sessie.
Het belangrijkste laatste interview.
Ja, Watergate.
Omdat op de manier waarop u Watergate afhandelt zal beslissen
of deze interviews een succes of een mislukking zijn.
Moet ik nerveus worden?
Ik zal mijn best doen.
U hebt gelijk.
Weet u, het is raar.
We hebben tegenover elkaar gezeten,
uren gepraat, dagenlang leek het soms wel,
en toch heb ik u niet leren kennen.
Een van mijn mensen, heeft ter voorbereiding,
van dit interview een profielschets van u gemaakt.
En ik ben daar tot mijn spijt net pas aan toegekomen om te lezen.
Zitten interessante dingen tussen.
U bent Methodist,
toen ging u naar een grote universiteit vol met rijke lui.
Was het Oxford?
Cambridge.
Keken die snobs ook op u neer?
natuurlijk deden ze dat. Dat is onze tragiek, vindt u ook niet Mr. Frost.
Maakt niet uit hoe hoog we komen, ze zullen altijd op ons neerkijken.
Ik heb echt geen idee waar u het over hebt.
Dat hebt u wel.
Het maakt niet uit hoeveel prijzen er zijn,
of hoeveel artikelen over u geschreven worden,
het is nog steeds niet genoeg.
we voelen ons nog steeds klein.
Ze noemden ons honderd keer een verliezer.
Die slimme gastjes op school, de rijke lui, de welgestelde,
de mensen waarvan we het respect van wensten.
En daarom werken we nu zo hard, we vechten voor alles,
kruipen omhoog op onwaardige manier.
Als we even eerlijk zijn, als er een moment over nadenken,
als we even diep in onze ziel kijken,
is het dan niet daarom dat we nu hier zitten? Wij samen?
Zoekend naar een manier om terug de zon in te komen,
terug het licht in, weer op het winnaars podium.
Omdat we voelen dat het wegglijdt.
Gaan we beiden op de afgrond af waar alle vieze roddels liggen.
Precies de plek waar de snobs altijd zeiden dat we zouden eindigen.
Gezicht in het stof.
Vernederd omdat we het zo meelijkwekkend hard hebben geprobeerd.
We laten dat niet gebeuren.
We laten die zakken zien.
We laten ze stikken in ons overweldigend succes,
onze prijzen en kracht en overwinning!
We laten die klootzakken stikken!
Heb ik het juist?
Jazeker, alleen kan er maar één van ons winnen.
En ik zal uw felste tegenstander worden.
Ik zal u proberen te raken met alles wat ik heb,
omdat één van ons maar in de spotlight kan staan.
En voor de ander zal het een wildernis worden,
zonder iets of iemand, geheel alleen.
Alleen maar die stemmen in ons hoofd.
Maar u kunt vast merken dat ik wat heb gedronken.
Het zijn er niet zoveel. maar een of twee.
Maar je gelooft me,
als de tijd komt, zal ik gefocust zijn en klaar voor de strijd.
Goedenacht, Hr. Frost.
Goedenacht,
Hr. President.
Dus met of zonder kaas? Ik heb burgers meegenomen.
David?
Ik moet werken.
Wel, wie was de klootzak die dit gedaan heeft?
Jezus, is dat Liddy?
Hij moet een beetje gek zijn.
Ja, dat is hij.
Ik bedoel, hij zit gewoon niet helemaal goed in elkaar, toch?
Is dat het probleem niet?
Ja, donder op met het kabinet en de rest van hen.
Maar geen geklooi meer. Vanaf nu komen ze naar mij.
Er is een ding dat ik gedaan wil hebben,
en ik wil er geen discussie over.
Ik wil dat je de meest betrouwbare persoon die je hebt,
bij de Immigration Service...
dat er gekeken wordt naar alle activiteiten bij de Los Angeles Times.
En zij moeten hun teams hun teams erheen sturen om te kijken,
of ze de wet overtreden.
Is dat duidelijk? - Ja, Mr..
Als je die oplichterij opent, zijn er een heleboel dingen,
waarvan we gewoon voelen dat het erg schadelijk zou zijn,
als dit ding nog verder gaat.
Hallo?
Jim, met David.
Hoe laat is het?
Hoelang blijf je nog in D.C.?
Dinsdag. Tot dinsdag.
Denk je er aan dat je gezegd hebt,
dat je naar 'the Federal Courthouse bibliotheek' zou gaan?
Schat, kun jij even naar hem gaan kijken, alsjeblieft?
Ja, voor het Colson materiaal?
Nou, ik heb wat leeswerk verricht afgelopen weekend,
en herinner jij je dat voorgevoel dat je had over de afspraak,
tussen Nixon and Colson?
Wat denk je?
Goedemorgen.
En?
Sorry, Mr..
Het is half negen. Bob, heb jij David gezien?
Nee. Geen Frost, geen Reston.
Goedemorgen. - Goedemorgen, laten we gaan.
Waar gaat dat over?
De eerste keer dat hij laat is.
Goedemorgen.
Hr. President.
Hr. Frost.
Dertig seconde om de band te draaien!
Dertig seconde. Bezig. Gelukt.
Als de sessie van vandaag ook maar iets lijkt op ons telefoontje, dan zou het iets enorms worden.
Welk telefoontje?
Het telefoontje naar mijn hotelkamer.
David, beginnend op camera drie. In vier, drie, twee en...
Terug kijkend op uw laatste jaar op kantoor,
hebt u dan het gevoel dat u ooit de gerechtigheid hebt belemmerd,
Of deel bent geweest van een samenzwering, om gerechtigheid te verdoezelen, of te verhinderen.
Nee.
En het interesseert me dat u de term 'belemmering van gerechtigheid' gebruikt.
Misschien hebt u de wet niet gelezen?
Met achting op de belemmering van gerechtigheid.
Dat heb ik wel.
Dat heb je wel? Dan weet je ook dat er geen handeling vereist is.
Het vereist een specifiek corrupt motief.
En in deze zaak had ik geen corrupt motief.
Wat ik deed was in het belang van politieke beperking.
Dat kan wel zo zijn, de directe gevolgen,
van uw daden zouden zijn,
dat twee veroordeelde inbrekers,
aan vervolging zouden ontsnappen.
Hoe kan dat geen verdoezelen, of belemmering van gerechtigheid zijn?
Ik denk dat het verslag dat laat zien, Hr. Frost,
dat verre van belemmering van gerechtigheid,
ik actief aan het bijdragen was, om het te vereenvoudigen.
Toen Pat Gray van de FBI me belde, dat was op 6 juli.
Zei ik "Pat, ga gerust door met je onderzoek".
Dat is toch nauwelijks wat je noemt belemmering van gerechtigheid.
Dat kan wel zijn, maar twee weken voor 6 juli,
weten we nu, dat u wanhopig,
probeerde om het onderzoek inhoudelijk te blokkeren.
Belemmering van gerechtigheid is belemmering van gerechtigheid,
of het nu voor een minuut is, of voor vijf minuten,
en het is geen verdediging als u zegt dat uw plan mislukt is.
Als ik probeer een bank te beroven en dit mislukt, dan is dat geen argument.
Dan heb ik nog steeds geprobeerd de bank te beroven.
Zou u een minuut willen wachten, Hr. Frost?
Er is geen enkel bewijs dat ik...
Wel, de reden dat er geen bewijs is,
is omdat er 18 en een halve minuut van,
het gesprek met Bob Haldeman over deze juniperiode,
op een of andere mysterieuze wijze is gewist.
Dat was een ongelukkige onoplettendheid.
En Bob Haldeman is een strenge,
en een precieze notulist.
Zijn aantekeningen zijn voor iedereen in te zien.
Nou, wij vonden iets dat veel beter is dan zijn aantekeningen,
een gesprek met Charles Colson,
die volgens mij nooit gepubliceerd is.
Hier gaan we.
Het is niet gepubliceerd, zeg je?
Nee, maar één van mijn onderzoekers vond het in Washington.
Waar het beschikbaar is voor iedereen die de verslagen wil opvragen.
Wel, ik zit me af te vragen, of we die gezien hebben.
Meer dan alleen gezien, Hr. President.
U sprak de daadwerkelijke woorden.
U hebt altijd beweert dat u op 23 juni voor het eerst hoorde van de inbraak.
Maar dit afschrift van een band drie dagen ervoor,
laat duidelijk zien dat dit een leugen is.
Daarin zegt u tegen Colson, "Dit hele onderzoek ligt stil,
totdat een van de zeven begint te praten".
Dat is het probleem.
Wel, wat bedoelt men als men zegt,
"één van de zeven begint te praten"?
Dan gaan we verder met een gesprek dat u had met John Dean,
op 21 maart, het jaar erop.
Enkel in één transcriptie staat zwart op wit,
pikte ik het volgende uit, en dit zijn uw woorden,
een, "Je kunt een miljoen dollar krijgen, en je kunt het cash krijgen".
"Ik weet waar het bewaard kan blijven."
Twee, "Jouw belangrijkste man om onder controle te houden is Hunt."
Drie, "Moeten we de Hunt-situatie niet aanpakken"?
Vier, "Krijg het miljoen".
"Het lijkt mij, dat dit lonend is".
Vijf, "Je bent het er toch mee eens dat je het Hunt-gedoe aan de gang moet krijgen".
Zes, "Eerst heb je het Hunt-probleem".
"Dat zou afgehandeld moeten worden." Zeven, "Het geld kan verstrekt worden".
"Ehrlichman kan aangeven hoe dit geleverd gaat worden".
Acht, "We hebben geen keus met Hunt,
maar de 120,000 dollar, of hoeveel het ook is, toch"?
Negen, "Christus, geef alle cash die we hebben".
En ik zou nog door kunnen gaan. Nu lijkt mij,
dat iemand het leiden van een dekmantel,
het niet duidelijker had kunnen maken dan dat, ofwel?
Laat ik u nu tegenhouden.
Omdat u hier iets aan het doen bent,
wat ik niet doe en niet wil doen,
Gedurende deze hele uitzending,
bent u mij uit de context aan het citeren.
Fat klopt niet. En ik wil toevoegen dat,
ik heb deelgenomen aan al deze interviews.
Zonder een enkele aantekening voor me.
Dit is toch uw leven, Hr. President.
U hebt altijd volgehouden,
dat u hier helemaal niets over wist tot aan 21 maart.
Maar in februari, kwam uw persoonlijke advocaat naar Washington,
om de 219.000 dollar binnen te halen,
voor het zwijggeld om de inbrekers van te betalen.
Verwacht u nu serieus dat wij geloven,
dat u hier geen weet van had?
Nee, ik dacht dat het geld bedoeld was voor humanitaire doeleinden.
Om minder bedeelden te helpen met hun verdediging.
Het werd geleverd aan de top van telefooncellen met aliassen,
en bij vliegvelden door mensen met handschoenen aan.
Dat is niet de normale gang van zaken om advocaten van geld te voorzien, toch?
Ik heb hier al eerder verklaringen over gegeven.
Dat was allemaal de zaak van Haldeman en Ehrlichman.
Ik wist niets.
U hebt daar een conclusie getrokken.
Ik heb mijn kijk hierop gegeven, laten we verder gaan.
Laten we verder gaan met de rest.
Als Haldeman en Ehrlichman degene zijn die echt verantwoordelijk waren,
toen u er later achter kwam,
waarom hebt u toen de politie niet gebeld en hen laten arresteren?
Is dat niet gewoon een ander soort dekmantel?
Ja, misschien had ik dat moeten doen. Misschien wel ja.
Gewoon de politie naar mijn kantoor laten komen,
en zeggen, "Hé, die twee mannen,
vervoer hen naar de beklaagdenbank,
neem vingerafdrukken bij hen af en gooi ze in de cel.
Zo zit ik niet in elkaar,
Deze mannen, Haldeman, Ehrlichman, ik ken hun families.
Ik kende ze al toen ze nog kinderen waren.
Maar weet u, politiek gezien,
werd de druk op mij om ze te laten gaan, die werd te overweldigend!
Dus ik deed het. Ik hakte een arm af.
En toen de andere, en ik ben geen goede slager!
En ik heb altijd gehandhaafd wat zij deden,
wat we allemaal deden, was niet crimineel.
Kijk, als je in het ambt bent,
dien je een hoop dingen te doen die soms niet altijd,
in de meest strikte vorm van de wet, legaal zijn. Maar je doet ze,
omdat ze in het belang zijn van veel grotere belangen van de natie!
Goed, wacht, dus begrijp ik nu goed,
zegt u echt dat in bepaalde situaties,
De President kan beslissen, als het in het belang is van de natie,
iets illegaals te doen?
Ik zeg dat als de president dat doet het niet illegaal is.
Sorry?
Dat is wat ik geloof.
Maar ik realiseer me dat niemand anders er zo tegenaan kijkt.
In dat geval, accepteert u dan,
om de lucht te klaren voor eens en altijd,
dat u deel was van een dekmantel,
en dat u de wet hebt gebroken?
Mijn God, we hebben hem.
Laten we een pauze nemen.
Wat is er verdomme aan de hand?
Stoppen.
Sorry? - Zet het nu stop.
Dat is niet mijn beslissing. U zult met de directeur moeten praten.
Hij zit in die vrachtwagen buiten. - Haal hem hierheen.
Luister, we hebben een kwestie hier.
Jack, wat doe je? - Een pauze?
Verwissel de tapes.
David, kan ik even met je praten, alsjeblieft?
Wat is er in Godsnaam aan de hand, Jack?
Hij stond op het punt te kappen en dat weet je.
Heren, dit is een kritiek moment in zijn leven.
Realiseer jij je dat we je hiervoor aan kunnen klagen?
Je hebt doelbewust het gesprek gesaboteerd, Jack.
Kijk, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
Ik weet zeker dat we een oplossing kunnen vinden.
Een oplossing? Waar heb je het over? Het is een interview!
Bob, mag ik je eraan herinneren...
Dit is contactbreuk we kunnen een aanklacht indienen.
Jezus, Jim. Waarom geef je hem geen week vrij?
Geef hem een jaar vrij! Geef hem verdomme een massage.
Let op je taalgebruik schreeuw niet zo!
wat heb je gedaan? De handdoek in de ring gegooid, Jack?
Heb je medelijden met me?
Mr., ik heb gewoon het idee dat,
als u een of andere emotionele onthulling gaat doen,
we misschien een kleine pauze moeten nemen
er even over nadenken, het uitschetsen.
Ik wil u gewoon duidelijk maken,
hoe ontzettend belangrijk dit moment is,
en hoeveel wellicht verwoestende consequenties,
ongeplande emotionele onthullingen kunnen hebben.
Dat weet ik.
Maar om verder te gaan en door te gaan met alles ontkennen.
Ik waardeer het gebaar.
We zouden het onordelijk moeten noemen.
Jack, zijn we in de lucht?
Ja, dat zijn we. - Hij heeft genoeg tijd gehad om weer,
weer wat nieuwe gladde nonsens te verzinnen. Dus blijf sterk.
Luister, het komt wel goed, ga door waar je gebleven was.
Dertig seconden, iedereen.
Tien seconden.
David? Vier, drie, twee, en...
Hr. President, we waren aan het praten over,
de periode van 21 maart tot 30 april,
en de fouten die u gemaakt hebt, enzovoort, en ik vroeg me af,
zou u verder gaan dan "fouten"?
Dat woord lijkt niet toereikend om door de bevolking begrepen te worden.
Nou, welk woord zou u gebruiken?
Aangezien u het me vroeg. Ik denk dat er drie dingen zijn,
die de bevolking u graag zou horen zeggen.
Eén, "Er was waarschijnlijk meer aan de hand dan fouten".
Er was sprake van wangedrag.
"En ja, het zou ook wel eens een misdaad geweest kunnen zijn."
Ten tweede, "Ik heb misbruik gemaakt van de macht die ik had als President".
En ten derde, "Ik heb de Amerikaanse bevolking,
daardoor twee jaar onnodig ondragelijke pijn aangedaan,
en daar bied ik mijn excuses voor aan." En ik snap hoe moeilijk dat is,
Voor iedereen, en vooral voor u,
maar ik denk dat de mensen het nodig hebben om dat te horen.
En ik denk dat, tenzij u dat zegt,
u voor de rest van uw leven achtervolgd zal worden.
Het is waar dat ik fouten heb gemaakt, afgrijselijke fouten.
Fouten die een president niet waardig zijn.
Die niet voldoen aan de normen van voortreffelijkheid,
waarvan ik altijd droomde als jonge jongen.
Maar, als jij je bedenkt, dat het een moeilijke tijd was.
Ik werd ingehaald door een vijfvoudige oorlog,
tegen partij media, een partij van het 'House of Congress',
een partij van het Ervin Committee.
Maar, ja, ik geef toe dat er tijden waren,
dat ik absoluut niet voldeed aan mijn verantwoordelijkheden.
En ik was betrokken bij een dekmantel, zoals jij het noemt.
En ik heb van al die fouten ontzettend veel spijt.
Niemand weet hoe het is om afstand te doen van het presidentschap.
Nu,
als u me wilt laten kruipen over de vloer...
Nee! Nooit!
Ik sta er nog steeds voor dat het fouten vanuit het hart waren.
Het waren geen fouten vanuit het hoofd.
Maar het waren mijn fouten. Ik geef niemand de schuld.
Ik heb mijzelf ten onder gebracht.
Ik gaf hen een zwaard, en zij staken die in me,
en ze draaide hem om.
En ik denk dat ik in hun plaats hetzelfde had gedaan.
En het Amerikaanse volk?
Ik heb ze teleurgesteld.
Ik heb mijn vrienden teleurgesteld.
Ik heb het land teleurgesteld.
En het ergste van alles,
ik heb ons politieke systeem teleurgesteld.
En de dromen van al die jonge mensen,
die in de regering zouden komen,
maar nu denken ze, het is allemaal corrupt.
Ik heb het Amerikaanse volk teleurgesteld,
en ik zal die last met met mij mee moeten dragen.
Voor de rest van mijn leven.
Mijn politieke carrière is voorbij.
De eerste en grootste zonde of misleiding van televisie,
is dat het vereenvoudigt, het verkleint,
grote, complexe ideeën, stukken van tijd.
gehele carrières die tot een enkele momentopname worden teruggebracht.
In het begin kon ik niet begrijpen waarom,
Bob Zelnick vrij euforisch was, na de interviews.
Of waarom John Birt het gevoel had uit de kleren te moeten gaan,
en zich naar de oceaan haastte om het te vieren.
Maar dat was voor ik echt reducerende macht van de dekmantel begreep.
Omdat het David lukte op die laatste dag,
om een vluchtig moment te krijgen,
wat geen onderzoekende journalist,
geen staatseiser, geen gerechtelijke commissie,
of politieke vijand voor elkaar had gekregen.
Richard Nixon's gezicht,
opgezwollen en geteisterd door eenzaamheid, zichzelf verafschuwend en verslagen.
De rest van het project en de fouten hierbij zullen niet alleen vergeten worden,
ze zouden geheel ophouden te bestaan.
Is dit wat je een tekkel noemt?
De Nixon/Frost interviews waren enorm succesvol.
Ik denk dat ze het grootste publiek voor een nieuwsprogramma hebben aangetrokken,
in de gehele geschiedenis van de Amerikaanse televisie.
David stond op de omslag van Time magazine en Newsweek.
En zelfs de harde politieke perskorpsen,
belde David op met berichten van spijt en felicitaties.
David, gefeliciteerd.
De interviews?
Nee, ik heb ze niet gezien. Dat kon niet.
Ik geloof dat David de voormalige President nog slechts eenmaal heeft gezien.
Voordat hij California verliet, om weer naar Londen te gaan,
hij reed naar San Clemente om gedag te zeggen.
Hr. Frost, leuk om u weer te zien.
Let alstublieft niet op mijn golfkleding.
Dat is het officiële uniform voor gepensioneerden.
Bent u op weg naar huis?
In ene heldere nieuwe dageraad van nieuwe ondernemingsgeest en uitdagingen.
Laten we het hopen. - Dat is goed voor u.
Ik heb de interviews niet gezien, toen ze uitgezonden werden.
Maar er is me verteld dat ze een groot succes waren.
Ik denk dat de journalisten die zo positief waren,
over u niet zo vriendelijk over mij zijn geweest.
Ja, ik vond het vervelend om dat te zien.
Een condoleance is niet nodig.
Ik ben erin gegroeid om niet anders meer te verwachten van die hoeren zonen.
Vergeef me, Mevr. Cushing.
Ik zou gezegd hebben 'hondenlullen'.
Maar Manolo is een hondenliefhebber,
en hij haat het als ik dieren beledig.
Kan ik iets halen voor iemand?
Wilt u thee of champagne?
We hebben ook die kaviaar die de Sjah van Iran me heeft gestuurd.
Nee, bedankt. - Weet u het zeker? - Het is echt geen moeite.
Nee echt, we moeten... - Goed. Bedankt dat u langs bent gekomen.
U was een waardig tegenstander.
Dag, Hr. President.
Tot ziens, Hr. President.
Bijna vergeten. Ik...
ik heb een cadeau meegenomen, die schoenen die u zo mooi vond.
Ik heb een paar meegebracht.
Bedankt.
Ik ben geraakt. Goede reis.
Zeg David, kan ik nog even met je praten onder vier ogen.
Weet je die feestjes van jou?
Degene waarvan ik heb gelezen in alle kranten?
Geniet je daar echt van?
Natuurlijk.
Je hebt geen idee hoe rijk je dat maakt.
Mensen leuk vinden, en leuk gevonden worden door mensen.
Het hebben van die faciliteit, die luchtigheid, die charme.
Ik heb dat niet. Nooit gehad ook.
Het zet je aan het denken waarom ik gekozen heb voor een leven,
dat er vanaf hangt of je aardig gevonden wordt.
Ik ben meer gemaakt voor een leven van gedachten,
debatten, intellectuele discipline.
Misschien hebben we het fout.
Misschien had u de politicus moeten zijn.
En had ik de rigoureuze interviewer moeten zijn.
Misschien.
Heb ik je echt gebeld die nacht?
Hebben we iets belangrijks besproken?
Cheeseburgers.
Cheeseburgers?
Dag, Mr..
Dus, New York, Londen en Sydney,
verwelkomde David terug met open armen,
net als zijn vrienden en onderzoekers,
die een fortuin hebben verdiend aan die interviews.
Hij heeft al zijn shows teruggekregen.
Hij kreeg zelfs zijn tafel bij Sardi's terug.
Wat Richard Nixon betreft,
hij heeft zeker nooit de rehabilitatie bereikt waar hij zo wanhopig naar verlangde.
Zijn duurzaamste erfenis,
is dat vandaag de dag enig politiek wangedrag,
onmiddellijk aangepakt wordt.
Fearless Teq Underground !! B e w a r e! For The Unstoppable - Unbelievable - Unbeatable-Union
Vertaald door: Marenubium, Rinske, Patries en Scrivs. - Controle Marenubium, Suurtje en Teq -